وآب كشيدن آن اگر چه خرج داشته باشد بر كسى كه آن را انداخته واجب است واگر أو اين كار را نكرد يا نتوانست انجام دهد ، بر ديگران واجب مىشود وخرج آن از بيت المال داده مىشود . واگر بيرون آوردن آن ممكن نباشد ، كساني كه مطلع هستند نبايد به آن مستراح بروند تا يقين كنند آن ورق پوسيده شده است . ولى وجوب اعلام ، محل تأمل است . وهم چنين اگر تربت در مستراح بيفتد وبيرون آوردن آن ممكن نباشد ، تا وقتي يقين نكرده اند كه كاملا از بين رفته ، نبايد به آن مستراح بروند . ( 142 ) خوردن وآشاميدن چيز نجس حرام است ونيز خورانيدن عين نجس به أطفال در صورتي كه ضرر داشته باشد ، حرام مىباشد بلكه اگر ضرر هم نداشته باشد بنا بر احتياط واجب بايد از آن خوددارى كنند ، وهم چنين است چيزهايى كه پاك است ولى خوردنش حرام است ، بنا بر احتياط . ولى خوراندن غذاهايى كه نجس شده است به طفل حرام نيست اما احتياط مستحب در اجتناب است . ( 143 ) فروختن وعارية دادن چيز نجسى كه مىشود آن را آب كشيد ، اگر نجس بودن آن را به طرف نگويند ، اشكال ندارد ولى چنانچه انسان بداند كه عارية گيرنده يا خريدار آن را در خوردن وآشاميدن استعمال مىكند بايد نجاستش را به آنها بگويد . واگر بداند كه آن را در كار حرامى استعمال مىكند أصل فروختن يا عارية دادن محل اشكال است . ( 144 ) اگر انسان ببيند كسى چيز نجسى را مىخورد يا با لباس نجس نماز مىخواند ، لازم نيست به أو بگويد مگر اين كه با أو طورى معاشرت داشته باشد كه اگر نگويد لوازم مشترك بين آن دو نجس خواهد شد . ( 145 ) اگر جايى از خانه يا فرش كسى نجس باشد وببيند بدن يا لباس يا چيز ديگر كساني كه وارد خانه أو مىشوند با رطوبت به جاى نجس رسيده است لازم نيست به آنان بگويد مگر اين كه مثل مسأله فوق با آنها معاشرت داشته باشد . ( 146 ) اگر صاحبخانه در بين غذا خوردن بفهمد غذا نجس است ، بايد به مهمانها بگويد . اما اگر يكى از مهمانها بفهمد ، لازم نيست به ديگران خبر دهد ولى چنانچه طورى با آنان معاشرت دارد كه مىداند به واسطه نگفتن ، لوازم خود أو هم